دست‌های تو تصمیم بود باید می‌گرفتم و دور می‌شدم.

یه خاطره‌ی پررنگی از کودکی دارم و همیشه تو ذهنم هست وقت و بی‌وقت بهش فکر می‌کنم, بچه بودم هر وقت می‌خواستیم غذا بخوریم بابام دستهام رو می‌شست, یادمه قبلن یه متن مفصل در همین مورد نوشتم, ولی دوست داشتم دوباره مرور کنم که بگم شستن دستها توسط پدرم یه کار روتین و قشنگ بود که من عاشقش بودم, یه روزهای که از همه چیز و همه کس این زندگی خسته میشم میرم دستهام رو همونطوری می‌شورم ولی باز هم نمی‌شه, اون حالت اون مدل شستن فقط برای پدرم بود, الان دوست داشتم یکبار دیگه فرصتش بود فقط دستهام رو می‌شست ولی حیف که نیست و نمیشه زندگی مجموعه ی از این نبودن‌ها و نشدن‌هاست, و چاره ی نیست جز گذرون این لحظات با هر جون کندنی هست.
* تیتر شعر از شمس لنگرودی

سفرها باید کرد.

سفر.
همیشه بهترین گزینه بوده تو زندگی برای من, همیشه آرامش بخش‌ترین قسمت زندگی بوده برای من.
سفر.
این دنیا مثل کتابه. کسایى که سفر نمی‌کنن فقط یک صفحه ازش رو میخونن
سفر.
یک ماهه اروپاگردی خیلی حُسن برای من داشت, اول اینکه بیشتر با خودم روبرو شدم, دوم اینکه آدمهای اطرافم رو بیشتر و بهتر شناختم, سوم اینکه با یک عالمه جایی جدید, فرهنگ جدید, آداب و رسوم جدید آشنا شدم که پر از جذابیت بود برام پر از تازگی. من قبلن از این سفر هم کشورهای زیادی رو گشته بودم, جاهای زیادی رو دیده بودم, ولی دیگه هلند, فرانسه, ایتالیا, سوئد یه جذابیتی خاصی داشت که قابل گفتن نیست. شهرهایی مثل ونیز, میلان, آمستردام, استکلهلم, کن, موناکو, نیس, پاریس, میدلبورگ, بروکسل تمام اینا پر از حرفهای بود برای گفتن, برای تازه شدن برای دیدن جاهای که پر از قشنگی و سادگی هست , پر از راستی و درستی..
سفر.
کاش ما ایرانی ها هم یاد بگیریم زندگی ساده و بی‌ریا داشته باشیم و فقط فقط برای خودمون زندگی کنیم.
سفر.
تنها چیزی که تو زندگیم دلم می‌خواد همیشه تکرار بشه و باشه.

نگاه کن من کم‌ام یا تو.

رومزه نویسی دو.
یک: چهار اردیبهشت نهمین سالگرد نبودن پدرم بود ولی هنوز مچاله هستم قلبم هنوز باور نکرده که پدرم نیست یه روزهای بیشتر یه روزهای کمتر ولی هیچ روزی نیست که یادم نباشه که نیست. دلتنگم.
دو: یک هفته ماموریت بودم جزیزه خارک, چقدر دوست داشتم کلن میرفتم و همونجا زندگی می‌کردم و می‌موندم, چرا چون دور تا دورت رو دریا فرا گرفته, هر طرفی رو نگاه کنی فقط دریا می‌بینی, دریا یعنی آرامش محض.
سوم: اردیبهشت میشه ۶ سال که با هم آشنا شدیم, ولی اولین روز آشنایی کجا الان کجا, چقدر دور هستیم و چقدر نزدیک دیگه حسابش از دستم رفته.
چهارم : کاش توام حال مرا داشتی.
پنجم : چند تا حرکت اساسی و بزرگ زدم توی زندگیم کاری که همیشه ازش ترس داشتم ولی این بار دل رو زدم به دریا به دریایی بزرگ وقتی موفق شدم بیشتر در موردش می‌نویسم.
ششم : من همیشه فکر می‌کردم هر آدمی تو زندگیم نباشه و نمونه, تو هستی تو همیشه برای منی, ولی از پارسال تا حالا متوجه شدم تو برای همه هستی جزء من انگار برعکس فکر می‌کردم فقط برای من نیستی…
هفتم : بلاخره من ماندم و من, من از من رنجیده است, هیچ‌کس نیست برای پا درمیانی – عباس کیارستمی.

همین‌ها.

روزمره نویسی یک.
می خوام یه تغییری بدم اینجا یه کم روزمره نویسی کنم بقول معروف از هر دری سخنی باشه.
یک : تو یه کانال تلگرام این مطلب رو خوندم :چجوری خیانت می‌کنید؛ من وقتی یه نفر رو از ته دلم دوست داشته باشم باهاشم نباشم از بقیه چندشم می‌شه !” یاد این افتادم که بعضی از آدمها حتی رابطه رو کات هم نمی‌کنند و آنچنان با آب و تابی به طرف می‌گن دوست داریم عصرش با یکی دیگه دست تو دست می‌شن, انگار آدمها شن و ماسه باشن براشون همیشه تو جیب‌هاشون دارن اخوی خدا قوت.
دو : یه چند وقتی داشتم روی یه کاری فکر می‌کردم که انجام بدم یا ندم که بشه یا نشه خلاصه چه کنم و چیکار کنم با کلی مشورت از با آدمهای اهل فن اقدام کردم شد و بابتش خوشحالم چون یه راه جدید باز می‌شه تو زندگیم.
سه : یه نوشته‌های واقعن حرف حق رو می‌زنن ها مثل این : اگر برای کسی مهم باشی او همیشه راهی برای وقت گذاشتن با تو پیدا خواهد کرد ، نه بهانه‌ای برای فرار و نه دروغی برای توجیه
چهار : وقتی شخصی به شما یکبار آسیب میزنه شک نکنید که باز و باز باز هم این کار رو می‌کنه ها ببخشیدش ولی فراموش نکنید و بهش فرصت دوباره ندید.
پنجم : جهانم آرام هست.

مرا به یاد بیاور

من اهل فیلم دیدن, سریال و کتاب خوندن هستم, ولی چند روز پیش ها به توصیه دوستان انیمیشن کوکو رو دیدم, واقعا لذت بردم, یک انیمیشن متفاوت و آموزنده, وقتی نگاه می‌کردم یه جاهایی متوجه شدم که هیچ دروغی پایدار نمی‌مونه, هر چقدر هم به بقیه دروغ بگی, و سعی کنی سر بقیه رو کلاه بذاری و بپیچونی یه روزی حقیقت آشکار می‌شه, یه جایی میگل و هکتور سر اینکه میگل طلب آمرزش یه نوازنده رو می خواد و فکر می کنه دلا کروز پدربزرگش هست با هم بحث می کنند هکتور بهش می‌گه تو بهم دروغ گفتی, میگل می‌گه :اوه تو داری راجع به دروغ گفتن حرف میزنی…
واقعا بعضی ها آنقدر تو زندگی‌شون دروغ می‌گن به بقیه وقتی که آدمهای دیگه رو متهم به دروغ گویی می‌کنند آدم باید فقط همین جواب رو بهشون بده: اوه تو داری راجع به دورغ گفتن حرف میزنی….
*تیتر آهنگ مورد علاقه میگل که با گیتار می‌نوازد.

روزهای آخر.

اسفند هم رو به پایان هست, سال ۹۶ هم داره تموم می‌شه با هر خوبی و بدی که داشت, چقدر سال پر سفری رو داشتم ۹۶ و از این بابت خوشحالم جاهای سفر کردم که شاید کم هستند آدمهای که رفته باشند و دیده باشن مثل آن هتل در شهری ساحلی در جنوب شرقی ترکیه که هنوزم یادش می‌افتم لبخندی روی لبهایم نقش می‌بندد از بس که زیبا بود و دلنشین مگر می‌شود یک شهر آنقدر خوب باشد یک شهر آنقدر زنده آنقدر پر از هیجان سال ۹۶ هر بدی داشت یک خوبی داشت که باعث شد من یک جا جلوی خودم بمانم و برای همیشه یک موضوعی را تمام کنم برای خودم و داستان چه بهتر که در همین ۹۶ تمام شد, فعلن نمی‌خواهم در مورد ۹۷ صحبت کنم چرا چون حیف که بخوام در این متن به آن اشاره کنی اینطوری احساس می‌کنم در حق ۹۶ کوتاهی کردم, این نوشته تماما متعلق به ۹۶ هست سالی که برای من هم سخت گذشت هم آسان, خنده و گریه داشت, عشق و تنفر داشت, خوبی و بدی داشت, زشتی و زیبایی داشت ولی یک من خیلی مهم داشت آن هم این بود که من دیگر آن آدم سابق نیستم, یک من جدید به من اضافه شد و بابت این من بسیار خرسندم من جدیدم را بیشتر دوست دارم زیرا توانست خودش را دست کم به خودش ثابت کند بقیه چندان اهمیت ندارند…
سال ۹۶ پر از فراز و نشیب رو به پایان هست و امیدوارم که همینطوری که اولش با دوست شروع شد آخرش هم با دوست به پایان برسد که خوشتر از دوست ندیدم در زندگیم…