مرا به روز قیامت غمی که هست این است که روی مردم دنیا دوباره باید دید .

آدم تا یه جایی فکر می‌کنه همه چیز درست می‌شه, همه چیز دلخواهش می‌شه, ولی کم کم که اتفاق‌های می‌افته, رفتارهای پر از تضاد رو می‌ببینه, دروغ های مکرر می‌شنوه, اونجاست که دیگه به خودش می‌گه عزیزم چیزی درست نمی‌شه دست از تلاش بردار و رها کن, دقیقا توی یه نقطه اتفاق می‌افته بعدش دیگه رها می‌کنی, دیگه هیچ کاری نمی‌کنی فقط می‌شینی و نگاه می‌کنی و آدمها رو با دروغ‌هاشون تنها می‌ذاری…
*تیتر شعر از صائب تبریزی.